Er komt een moment in het leven van een vrouw waarop er iets begint te verschuiven. Niet alleen fysiek, maar ook vanbinnen. De peri-menopauze wordt vaak gezien als een fase van hormonale veranderingen, en dat is ook zo. De vrouwelijke hormonen gaan in deze periode meer schommelen en vinden minder vanzelf een vaste balans. Maar wat ik steeds meer begin te voelen en te zien, is dat er onder die fysieke verandering ook een diepere beweging zit. Een beweging terug naar jezelf.
Veel vrouwen zijn jarenlang vooral gericht geweest op de buitenwereld. Zorgen voor anderen. Afstemmen. Meebewegen. Rekening houden met wat er nodig is. En ergens is dat ook iets heel natuurlijks en waardevols. Maar in deze fase lijkt er iets te veranderen. Alsof je systeem, op een dieper niveau, zegt: en nu jij.
De behoefte om te zorgen wordt minder vanzelfsprekend. De ruimte om naar binnen te keren wordt groter. Niet omdat je niet meer wilt geven, maar omdat je voelt dat je jezelf daarin te vaak bent kwijtgeraakt.
Wat ik vaak hoor en ook herken, is dat vrouwen in deze fase minder tolerantie krijgen voor dingen die niet meer kloppen. Relaties. Situaties. Patronen. Wat je eerder misschien nog droeg, voelt nu ineens zwaar. Wat je eerder accepteerde, begint te schuren. En dat is niet omdat je verandert in iemand anders, maar omdat je dichter bij jezelf komt. Er komt een andere helderheid vrij. Een stille kracht die zegt: dit ben ik, dit wil ik, en dit niet meer.
Wat ik ook steeds vaker zie, is dat er in deze periode iets verschuift in mensen om ons heen. Niet als vaste regel, maar als beweging die je bij sommigen kunt waarnemen. Sommige vrouwen komen meer in hun kracht te staan, steviger, helderder, dichter bij hun eigen waarheid. En ook bij sommige mannen zie je juist een beweging naar meer zachtheid, meer voelen, meer naar binnen keren. Alsof er bij beide kanten iets gebeurt dat uitnodigt tot dichter bij jezelf komen. Minder vanuit aanpassing, meer vanuit aanwezigheid.
En misschien is dat wel precies wat deze fase laat zien: dat het minder gaat over worden wie je denkt te moeten zijn, en meer over terugkeren naar wie je eigenlijk al bent.
Misschien is de peri-menopauze dan ook niet alleen een overgang, maar een uitnodiging. Niet iets waar je doorheen moet, maar iets waar je in mag bewegen. Niet door te vechten tegen wat verandert, maar door te luisteren naar wat er wil ontstaan. Om los te laten wat niet meer klopt. Om terug te keren naar jezelf. Om ruimte in te nemen. Niet vanuit hardheid, maar vanuit waarheid. Niet vanuit ego, maar vanuit stilte. Een stille kracht die niet meer hoeft te bewijzen, maar er gewoon mag zijn.
Misschien is dit niet de fase waarin je jezelf verliest, maar juist de fase waarin je jezelf weer terugvindt.
Reactie plaatsen
Reacties