Zonder wrijving geen prikkel. Zonder prikkel geen beweging. Zonder beweging geen groei.
Nu ik mijn 40e jaar in beweeg, voel ik steeds sterker dat het leven niet bedoeld is om voortdurend in balans te blijven, maar juist om in beweging te zijn. Alles in het leven beweegt namelijk tussen tegenstellingen. Goed en fout. Donker en licht. Verdriet en blijdschap. Angst en vertrouwen. Controle en overgave. Hardheid en zachtheid. Vasthouden en loslaten.
We zijn vaak geneigd om één kant vast te willen houden, alsof het ene beter is dan het andere. Alsof we vooral het lichte, zachte en fijne zouden moeten ervaren. Maar misschien werkt het leven helemaal niet zo. Zonder verdriet zouden we blijdschap misschien niet op dezelfde manier herkennen. Zonder donker zouden we het licht anders ervaren. Zonder pijn zouden sommige momenten van geluk misschien minder diep voelen. Juist de tegenstelling laat ons voelen, ervaren en groeien.
Misschien vraagt het leven daarom ook niet van ons om ergens perfect ‘in het midden’ uit te komen. Het leven is geen stilstaand punt van constante rust of balans. Het is een voortdurende beweging. Een in- en uitademing. Een openen en weer sluiten. Een komen en gaan.
En misschien zit groei dan ook niet in het vermijden van wat moeilijk voelt, maar in het leren aanwezig blijven terwijl het leven beweegt. Niet alles meteen willen oplossen. Niet ieder ongemakkelijk gevoel wegduwen. Niet van jezelf verlangen dat je altijd sterk, positief of in balans bent. Maar kunnen erkennen: dit is wat er nu is.
Wat ik daarin steeds meer ontdek, is dat vrijheid niet zit in altijd gelukkig, positief of in balans zijn. Daar zit het hem voor mij niet in. Vrijheid zit juist in de ruimte die ontstaat wanneer je jezelf niet steeds hoeft te veranderen om je goed te mogen voelen. Wanneer je kunt ervaren wat er is, zonder dat het meteen anders hoeft.
Je kunt verdriet hebben en toch verdergaan. Angst voelen en toch bewegen. Een moeilijke periode ervaren en tegelijkertijd genieten van iets moois. Het ene hoeft het andere niet uit te sluiten.
En juist wanneer ik daar niet meer zo hard tegen vecht, ontstaat er iets wat ik vroeger misschien niet had verwacht: lichtheid. Meer humor. Meer ruimte om het leven én mezelf soms een beetje te relativeren. Niet omdat alles luchtig moet zijn, maar omdat niet alles zwaar hoeft te worden.
Nu ik ouder word, voel ik steeds minder de behoefte om iemand anders te moeten worden. Ik hoef mezelf niet voortdurend te perfectioneren of te verbeteren. Ik wil vooral dichter blijven bij wat echt voelt. Meer vertragen. Meer aanwezig zijn. Minder leven vanuit haast en controle en meer vanuit vertrouwen.
Misschien is dat wel wat vrijheid voor mij steeds meer betekent: niet proberen één bepaalde staat vast te houden, maar kunnen bewegen met wat het leven brengt.
Vrijheid zit niet in weten waar je uitkomt, maar in vertrouwen dat je kunt meebewegen met wat er onderweg op je pad komt.
Reactie plaatsen
Reacties