Zonder wrijving geen prikkel. Zonder prikkel geen beweging. Zonder beweging geen groei.
Nu ik mijn 40e jaar in beweeg, voel ik steeds sterker dat het leven niet bedoeld is om voortdurend in balans te blijven, maar juist om in beweging te zijn. Alles in het leven beweegt namelijk tussen tegenstellingen. Goed en fout. Donker en licht. Verdriet en blijdschap. Angst en vertrouwen. Controle en overgave. Hardheid en zachtheid. Vasthouden en loslaten.
We zijn vaak geneigd één kant te willen vasthouden, alsof het ene beter is dan het andere. Alsof we alleen het lichte, zachte en fijne zouden moeten ervaren. Maar in werkelijkheid kunnen die kanten niet zonder elkaar bestaan. Zonder verdriet zouden we blijdschap misschien niet eens herkennen. Zonder donker zouden we het licht niet kunnen zien. Zonder pijn zouden we geluk niet op dezelfde manier voelen. Juist de tegenstelling geeft betekenis aan wat we ervaren.
Misschien vraagt het leven daarom ook niet van ons om ergens perfect “in het midden” uit te komen. Het leven is geen stilstaand punt van constante rust of balans. Het is een voortdurende beweging. Een in- en uitademing. Een openen en weer sluiten. Een komen en gaan. En misschien zit groei niet in het vermijden van moeilijke gevoelens, maar juist in het leren aanwezig blijven bij alles wat zich aandient. Niet direct willen fixen wat ongemakkelijk voelt. Niet wegduwen wat pijn doet. Niet veroordelen wat er in jezelf leeft. Maar leren ervaren dat alles er mag zijn. Zowel het lichte als het donkere.
Wat ik daarin steeds meer ontdek, is dat vrijheid niet ontstaat door altijd gelukkig, positief of in balans te zijn. Vrijheid ontstaat juist wanneer je kunt meebewegen met alles wat het leven laat zien. Wanneer je zachter wordt voor jezelf. Wanneer je niet meer voortdurend hoeft te vechten tegen wat je voelt. En gek genoeg ontstaat daarin vaak ook meer lichtheid. Meer humor. Meer ruimte om om jezelf te lachen. Om niet alles zo zwaar te maken. Juist daar ontstaat ademruimte.
Nu ik ouder word, voel ik steeds minder de behoefte om iemand anders te moeten worden. Ik hoef mezelf niet te perfectioneren of voortdurend te verbeteren. Ik wil vooral dichter blijven bij wat echt voelt. Meer vertragen. Meer aanwezig zijn in het moment. Niet leven vanuit haast of controle, maar vanuit vertrouwen. Met alles wat er is.
Vrijheid is niet het vasthouden van één staat…
maar het kunnen bewegen met alles wat leeft.
Reactie plaatsen
Reacties