Ik merk dat ik mezelf soms nog klein houd.
En het zit niet eens in wat ik doe… maar in wat ik voel.
Een spanning in mijn onderbuik. Alsof daar iets samentrekt. Alsof ik mezelf inhoud… zonder dat ik het meteen doorheb.
Het moment dat ik voel: ik wil iets delen… en er tegelijkertijd iets in mij zegt: niet doen… blijf maar klein.
En als ik daar echt bij stilsta… dan voel ik het verdriet. Diep vanbinnen. Zacht, maar aanwezig.
Het deel dat zich ooit heeft aangepast. Dat geleerd heeft dat klein blijven veiliger was.
Maar mijn lichaam voelt ook iets anders… Alsof het daar niet meer wil blijven. Alsof er iets in mij wil openen. Ruimte wil innemen.
En misschien begint dat hier… door het niet weg te duwen, maar het te voelen.
Reactie plaatsen
Reacties