Ik voel dat er iets in mij aan het verschuiven is…
Waar ik mezelf eerst inhield,
ontstaat nu langzaam meer ruimte.
Niet groots of ineens…
maar zacht.
Stap voor stap.
Alsof mijn lichaam steeds iets meer durft te ontspannen.
Alsof die spanning in mijn onderbuik niet meer alles hoeft tegen te houden.
En in die zachtheid voel ik iets nieuws…
Kracht.
Niet de harde kracht van moeten of doorgaan,
maar een stille kracht.
Een weten van binnen:
ik mag er zijn
Misschien is openen niet iets forceren…
maar jezelf langzaam weer toelaten.
Reactie plaatsen
Reacties