Er was een tijd dat ik het contact met mijn gevoel heb afgesloten…
Niet omdat ik niets voelde,
maar juist omdat ik té veel voelde.
Het was te intens.
Te overweldigend.
Dus ik leerde om het weg te duwen.
Om sterk te zijn.
Om door te gaan.
En van buiten leek het misschien alsof ik hard was…
alsof het me niet raakte.
Maar van binnen gebeurde iets anders.
Ik had mezelf afgesloten
om niet in te storten.
Het opnieuw verbinden met mijn gevoel…
was geen snelle weg.
Het was langzaam.
Soms verwarrend.
Soms pijnlijk.
Maar ook…
steeds een beetje veiliger.
Steeds een beetje vertrouwder
om weer te voelen wat er in mij leeft.
Wat ik heb geleerd,
is dat mijn emoties dieper gaan dan alleen de oppervlakte.
Dat wat ik voel
vaak verbonden is met iets dat wil bewegen,
wil helen,
wil transformeren.
En dat ieder mens daar zijn eigen weg in heeft.
Er is geen juiste manier van voelen.
En misschien is dat wel het meest bevrijdende…
Dat je niet anders bent
omdat je diep voelt.
Reactie plaatsen
Reacties