Soms kom je in situaties of relaties terecht die je uitdagen om echt je plek in te nemen. Om te voelen: hier ben ik, en hier ligt mijn grens.
Het kan dan lijken alsof de ander je uit balans brengt. Niet per se omdat die persoon iets verkeerd doet, maar omdat jij op dat moment nog niet volledig aanwezig bent bij jezelf. Als jij je eigen grens niet helder voelt of uitstraalt, kan de ander die ook niet goed zien of respecteren.
Dat kan pijnlijk zijn. Niet omdat er iets mis is met jou, maar omdat het zichtbaar maakt waar je jezelf nog mist. En juist daar ligt de uitnodiging: om terug te keren naar jezelf. Om te onderzoeken wat jij nodig hebt om je stevig, veilig en aanwezig te voelen.
Vaak trek je mensen aan die krachtig of dominant zijn. Niet als straf, maar als spiegel. Ze laten je zien waar jij nog mag gaan staan. Dat kan intens zijn, maar het heeft ook een functie. Het helpt je voelen wat voor jou klopt... en wat niet.
Soms betekent dat dat je een duidelijke keuze maakt. Dat je afstand neemt van wat je niet ondersteunt. Niet uit afwijzing, maar uit respect voor jezelf.
Dat is geen falen. Dat is verantwoordelijkheid nemen voor je eigen ruimte, je eigen energie en je eigen grenzen.
Elke situatie die je raakt, laat je iets zien. Niet om jezelf te verliezen, maar om dichter bij jezelf te komen. En elke keer dat je hierin bewust voor jezelf kiest, groeit je vertrouwen. Het besef dat je, ongeacht wie er tegenover je staat, bij jezelf kunt blijven. Dat je je eigen plek kunt innemen.
Dat je jezelf niet meer hoeft kwijt te raken om verbinding te houden. En dat jij, steeds opnieuw, je eigen veilige basis kunt zijn.
Reactie plaatsen
Reacties