Ik dacht lange tijd dat ik goed kon voelen. Omdat ik kon benoemen wat er in mij omging. Omdat ik het kon uitleggen. Omdat ik begreep waar het vandaan kwam.
En ergens klopte dat ook. Ik was bewust. Ik kon reflecteren. Ik kon verbanden leggen. Maar achteraf zie ik… dat ik vooral bezig was met begrijpen, en minder met echt ervaren.
Ik zat niet zozeer in mijn gevoel, maar er net naast. Ik kon mijn emoties analyseren, verklaren, in woorden vangen… maar in mijn lichaam bleef het vaak stil. Of misschien niet stil, maar ik was er niet echt bij aanwezig.
Echt voelen is anders. Dat is niet meteen weten waarom iets er is. Niet alles hoeven oplossen of verklaren. Niet direct betekenis geven.
Het is rauwer dan dat. Directer ook. Het is een brok in je keel zonder verhaal. Een spanning in je onderbuik die nergens naartoe wil. Een druk op je borst die je niet kunt wegredeneren.
En vooral… het is erbij blijven. Niet weggaan zodra het ongemakkelijk wordt. Niet verzachten om het draaglijk te maken. Niet analyseren om er grip op te krijgen. Maar aanwezig blijven in wat er is, zonder het meteen te veranderen.
Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst. Omdat alles in mij gewend was om te begrijpen, te sturen, te verzachten. En dit vraagt iets anders. Iets stillers. Iets eerlijkers.
Gewoon voelen. Zonder tussenlaag.
En juist daar, in dat niet-weten, in dat blijven bij wat er is… begint er iets te verschuiven. Niet omdat je het oplost, maar omdat je het toelaat. Omdat je jezelf niet meer verlaat op het moment dat het spannend wordt.
En misschien is dat wel wat echt voelen is: dat je in jezelf blijft, ook als het schuurt, ook als het onduidelijk is, ook als je het niet kunt verklaren. Dat je niet alleen begrijpt wat je voelt, maar het ook durft te dragen.
Reactie plaatsen
Reacties