Ik dacht lange tijd dat ik goed kon voelen…
Omdat ik veel kon nadenken over wat ik voelde.
Omdat ik het kon uitleggen.
Omdat ik het begreep.
Maar achteraf zie ik…
dat ik vooral in mijn hoofd zat.
Ik kon mijn emoties analyseren,
verklaren,
woorden geven…
Maar ze niet echt voelen in mijn lichaam.
Echt voelen is anders.
Dat is niet weten waarom iets er is.
Dat is niet oplossen of begrijpen.
Dat is…
een brok in je keel zonder woorden
een spanning in je onderbuik
een druk op je borst
en daar bij blijven
zonder ervan weg te gaan
Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst.
Niet weggaan.
Niet verzachten.
Niet verklaren.
Gewoon voelen.
En juist daar…
begint er iets te veranderen.
Reactie plaatsen
Reacties