Lange tijd voelde ik mijn veiligheid vooral via anderen.
In gesprekken ging ik intuïtief naar de ander, voelde ik hun energie, wat zij nodig hadden, hun emoties.
Wanneer de energie veranderde, veranderde ik mee.
Ik probeerde in de situatie zo mee te bewegen dat ik mezelf weer veilig kon voelen.
Dat was uitputtend.
Altijd afhankelijk zijn van hoe anderen zich gedroegen om mijn eigen veiligheid te ervaren, liet me leeg achter.
Er zijn veel momenten in mijn verleden geweest waarin ik me echt onveilig voelde.
Waar er sprake was van echte dreiging, gevaar of intense spanning.
Die ervaringen hebben diepe indruk achtergelaten en mijn manier van omgaan met veiligheid gevormd.
Pas later begreep ik dat echte veiligheid niet van buiten komt.
Het begint bij mezelf.
Nu, wanneer de energie om me heen verandert, leer ik eerst bij mezelf te blijven.
Te voelen wat het met mij doet.
Even te zakken in mijn eigen lichaam.
En daarna te ontdekken wat ik nodig heb om mezelf weer veilig te voelen.
Het is een langzaam proces.
Het vraagt geduld, liefde en herhaling.
Het vraagt dat ik mijn eigen kracht erken en voel: ik kan veiligheid vinden in mijzelf, altijd.
En hoe vaker ik dit oefen, hoe vertrouwder het voelt.
Hoe meer ik merk dat ik niet hoef te leunen op anderen voor mijn veiligheid.
Reactie plaatsen
Reacties