Lange tijd voelde ik mijn veiligheid vooral via anderen.
In contact met mensen ging mijn aandacht bijna automatisch naar buiten. Ik voelde hun energie, hun stemming, wat ze nodig hadden, wat er veranderde. Ik stemde me af, paste me aan en bewoog mee met wat er gebeurde.
Niet omdat ik dat bewust koos, maar omdat mijn systeem had geleerd: daar ligt veiligheid. Als de ander rustig was, kon ik ontspannen. Als de ander veranderde, voelde ik dat meteen en probeerde ik mee te bewegen, om het weer “goed” te maken. Zodat het weer veilig voelde.
Alleen… die veiligheid was nooit van mij. Ze hing af van hoe de ander zich voelde, hoe de situatie verliep, wat er wel of niet gebeurde. En dat is uitputtend.
Altijd aanstaan. Altijd scannen. Altijd bij de ander zijn om te kunnen voelen hoe het met jou mag gaan. Het liet me leeg achter. Alsof ik er wel was, maar tegelijkertijd ook niet.
Als ik eerlijk terugkijk, is dat niet zomaar ontstaan. Er zijn momenten geweest waarin ik me echt onveilig heb gevoeld. Niet een beetje ongemakkelijk, maar situaties waarin er spanning was, dreiging, of waarin ik mezelf niet kon beschermen.
Mijn systeem heeft zich daarop aangepast. Heeft geleerd om vooruit te voelen, om te reageren voordat iets escaleert. En dat was toen nodig.
Maar wat ooit helpend was, werd later iets wat me juist van mezelf verwijderde.
Pas veel later begon ik te begrijpen dat echte veiligheid niet buiten mij ligt. Dat het niet iets is wat een ander mij kan geven of constant kan garanderen. Maar dat het begint bij mij.
Bij aanwezig blijven in mezelf, ook als er iets om me heen verandert.
Nu, wanneer ik merk dat de energie verschuift, probeer ik niet meer meteen naar buiten te gaan. Ik keer eerst naar binnen.
Wat gebeurt er in mij?
Wat voel ik in mijn lichaam?
Waar reageer ik op?
Ik neem even de tijd om te zakken. Om weer terug te komen in mezelf, in plaats van meteen mee te bewegen met de ander. En van daaruit kijk ik verder.
Wat heb ík nodig?
Wat maakt dat ik me weer steviger voel?
Is er iets wat ik wil aangeven, begrenzen, of juist loslaten?
Dat gaat niet perfect. Soms schiet ik nog steeds naar buiten. Soms verlies ik mezelf nog even. Maar ik kom sneller terug.
En dat is misschien wel het belangrijkste verschil.
Het is geen snelle verandering. Het is een proces van opnieuw leren. Leren dat ik mezelf kan dragen. Dat ik niet alles hoef op te lossen buiten mij. Dat ik mag voelen wat er in mij gebeurt, zonder er meteen iets mee te moeten.
En heel langzaam ontstaat daar iets anders. Een gevoel van stevigheid. Van ruimte. Van vertrouwen.
Niet omdat alles om me heen rustig is, maar omdat ik leer dat ik bij mezelf kan blijven, ook als dat niet zo is.
En hoe vaker ik dat ervaar, hoe minder afhankelijk ik word van de ander voor mijn gevoel van veiligheid. Niet omdat ik niemand meer nodig heb, maar omdat ik mezelf niet meer kwijtraak in het contact met de ander.
Reactie plaatsen
Reacties