Vanaf dat ik een heel klein meisje was, voelde ik het al: een enorme verlegenheid, een terughoudendheid om mezelf echt te laten zien. Sociale situaties voelden vaak overweldigend. In het middelpunt staan? Liever niet.
Gedachten als “Straks zeg ik iets verkeerd”, “Straks doe ik iets doms” en “Wat vindt iedereen van mij?” waren altijd aanwezig. Het liefst wilde ik verdwijnen, gewoon even onzichtbaar zijn. Zelfs iets simpels als handen geven op een verjaardag voelde te direct, te dichtbij. Alles in mijn lichaam schreeuwde: nee.
En dat is lang gebleven. Presenteren op school, foto’s posten, wachten op je kind op het schoolplein, dansavonden, nieuwe banen, kleding ruilen in een winkel, mensen bellen… vooral dat laatste vond ik moeilijk, omdat ik de ander niet kon zien of aanvoelen. En eerlijk? Sommige dingen vind ik nog steeds niet fijn.
Wat ik wel heel goed leerde, was een masker opzetten. Een versie van mezelf die ‘oké’ leek, zodat niemand zag wat er van binnen gebeurde. Hoe spannend ik het eigenlijk vond. Ik dacht altijd: als ik mezelf er gewoon doorheen druk, wordt het vanzelf makkelijker.
Maar de angst bleef.
Wat ik later leerde, veranderde alles. Niet dat ik mezelf moest forceren, maar dat ik mezelf juist mocht meenemen. Dat het oké is om je grenzen te verleggen waar je angst voelt, maar alleen als je verbonden blijft met jezelf.
Door steeds bij mezelf in te checken: wat voel ik nu? Wat heb ik nodig? Wat is nog veilig voor mij?
Er is namelijk een verschil tussen gezonde spanning en overweldiging. Gezonde spanning voelt als lichte zenuwen — daar zit groei. Maar als je druk op je borst voelt, je keel zich sluit, of je angst voelt in je buik, je benen of je bekken, dan is de stap te groot.
En dan mag je lief zijn voor jezelf.
Want als je daar overheen gaat, wordt het geen succeservaring. Dan bevestig je juist de angst en groeit die alleen maar.
Echte groei zit in kleine stapjes. In veiligheid. In zachtheid. In voelen: wat is voor mij behapbaar? Wat kan mijn systeem vandaag aan? En dat is genoeg.
Je hoeft jezelf niet te forceren om ‘over’ je angst heen te komen. Je mag jezelf er liefdevol doorheen begeleiden. Stap voor stap, met aandacht en compassie.
En misschien nog wel het belangrijkste: je hoeft niet anders te zijn dan je bent.
Je mag er zijn. Ook in je zachtheid. Ook in je gevoeligheid. Juist daarin zit jouw kracht.
Reactie plaatsen
Reacties